ในปัจจุบันธุรกิจขายตรงเป็นธุรกิจที่ทวีความนิยม จนหลายค่ายมียอดขาย และจำนวนสมาชิกที่เติบโตอย่างก้าวกระโดด
เหตุที่เป็นเช่นนี้ ก็เป็นผลมาจากการยอมรับในธุรกิจของ ประชาชนในวงกว้าง รวมถึงการให้ความสำคัญของภาครัฐถึงแม้ว่าจะยังไม่ถึงในระดับที่คนขายตรงต้องการ
ธุรกิจขายตรงกลายเป็นธุรกิจรายได้ และเป็นธุรกิจทาง-ออกที่ผู้คนไม่น้อยนึกถึงเพื่อเสริมรายได้เข้ากระเป๋า
แต่การเข้ามาของผู้คนไม่น้อยก็คาดหวังที่จะร่ำจะรวยใน เวลาอันน้อยนิดบวกกับการสร้างเครือข่ายที่คาดฝันอยู่ในหัวสมอง ว่า ไม่มีอะไรยาก ไม่เหนื่อย ซึ่งนี่เป็นความคิดที่ไม่ถูกต้อง
ไม่มีอะไรที่เราจะประสบความสำเร็จได้ หากปราศจากความพยายาม
แต่เรื่องราวเหล่านี้ หลายคนที่เดินเข้าสู่ธุรกิจขายตรงใน ฐานะนักธุรกิจอิสระก็มีความเข้าใจ และตบเท้าเข้าร่วมธุรกิจอย่าง ระมัดระวัง
การเดินเข้ามาของผู้คนจำนวนมาก แน่นอนสิ่งที่เกิดขึ้น คือ เรื่องของการควบคุมความโลภ บริษัทสังกัด นักธุรกิจอิสระ ไม่สามารถควบคุมนักธุรกิจของตัวเองได้อย่างครอบคลุม นำมา ซึ่งการสร้างเครือข่ายที่ผิดลู่ ไม่ถูกทาง
เหตุความผิดเกิดจากปัจจัยหลักคือ ความเห็นแก่ได้
สิ่งนี้เองทำให้มีการรณรงค์ให้รัฐสร้างกฎหมายขายตรง โดยจะให้นักธุรกิจอิสระทุกคนต้องลงทะเบียนเป็นนักธุรกิจอิสระ ซึ่งคล้ายกับคนขายประกันที่ต้องมีการขึ้นทะเบียน
หากสิ่งนี้เกิดขึ้นมาได้จริง ข้อดีคือ คุณจะรู้ว่าใครเป็นใคร อยู่สังกัดใด ทำธุรกิจอย่างไร และประชาชนก็จะมีความมั่นใจในนักธุรกิจขายตรงมากยิ่งขึ้น
แต่ในข้อเสีย ผู้เขียนเคยร่ายตัวอักษรถึงฝั่งลบของกฎเกณฑ์ นี้ไปบ้างแล้วเมื่อหลายฉบับก่อน
โดยที่สำคัญคือ หากมีการขึ้นทะเบียนนักธุรกิจจริง เสน่ห์ ของความอิสระจะหายไป เรื่องต่างๆ จะดูเป็นทางการมากขึ้น ความยุ่งยากไม่ต้องเอ่ย ถือว่าสุดๆ หากเรื่องนี้เกิดขึ้น และบังคับ ให้นักธุรกิจขายตรงต้องทำกันจริง
เพราะปัจจุบันตามสถิติตัวเลข มีผู้ที่เป็นทั้งนักธุรกิจขาย ตรง หรือนักขาย บวกกับผู้บริโภคแล้ว มีไม่ต่ำกว่า 16 ล้านคน ซึ่งถือว่ามากโข เมื่อเทียบกับจำนวนประชากรของไทย
และหากจะแยกเป็นในส่วนของนักธุรกิจอิสระ คงมีประมาณ 10-20 เปอร์เซ็นต์ เลยทีเดียว จากตัวเลข 16 ล้านคนนี้
ซึ่งหากรัฐจะเอาจริงกับการจดทะเบียนนักธุรกิจ รัฐต้องแสดงความจริงใจที่จะทำให้เกิดขึ้น และทำอย่างจริงจัง สร้างกฎหมายต่างๆ ที่จะรองรับในการขึ้นทะเบียน ไม่ว่าจะเป็นการรับรองตัวนักธุรกิจ สิ่งที่พวกเขาจะได้
เพราะต้องยอมรับอย่างหนึ่ง แน่นอนสิ่งที่ต้องเจอหากเรื่องนี้เป็นจริงคือ นักธุรกิจเถื่อน ซึ่งหมายถึงผู้ที่ไม่ขึ้นทะเบียน ด้วยเหตุผลต่างๆ
และการที่คนหนึ่งอยู่ในกรอบกฎหมาย ส่วนอีกคนไม่เล่น ในกรอบ คนที่ได้เปรียบคือ คนที่มีความอิสระมากกว่า
ที่ผ่านมา ธุรกิจขายตรงเหมือนจะได้รับการดูแลจากภาค รัฐ แต่ก็เป็นเพียงการควบคุมคอยจับปรับเมื่อมีคนเข้ามาร้องเรียน
แต่สิ่งที่คนขายตรงต้องการไม่ใช่แค่นี้ แต่คนขายตรงต้องการเห็นธุรกิจถูกยกระดับ ไปไหนมาไหนบอกว่าเป็นนักธุรกิจ อิสระก็ไม่ต้องอาย พูดป่าวประกาศแสดงตัวได้อย่างเต็มปาก
ทั้งหมดภาครัฐมีส่วนสำคัญที่จะทำให้เกิดขึ้น การขึ้นทะเบียนนักขายเป็นเพียงตัวอย่างที่ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หากกฎหมายขายตรงจะต้องมีการปรับเปลี่ยน
ซึ่งจะง่ายจะยาก ขึ้นอยู่กับความจริงใจ ตั้งใจทำให้เกิดขึ้น ก็เท่านั้น...